Kilka dni temu przeczytałam artykuł o tym, jak jacyś ludzie nie mogą wytrzymać w mieszkaniu, bo mają za ścianą dyskotekę. Właściciel tłumaczył, że wyłożył tę graniczną ścianę pianką izolującą, która tłumi nawet odgłos startu odrzutowca i czuł się ogólnie pokrzywdzony oraz niezrozumiany. Jacyś starzy mu marudzą, cholera z nimi (powyższe stwierdzenie dało się wyczuć w podtekście).

Nie jestem stara, klubu żadnego w sąsiedztwie nie mam, ale za to byłam w kilku. I doskonale pamiętam to cholerne dudnienie, które było odczuwalne nigdzie indziej tylko w brzuchu. Tego typu hałas odbieram zawsze fizycznie. To nie jest natręctwo spadającej kropli wody, głupie gadanie z telewizora, wrzaski zza okna. (A wszystko to też jest szkodliwe).To jest coś, od czego można się rozchorować.

Taki mały przykład: moja mama została kiedyś zmuszona do wielogodzinnego słuchania rapu (z racji obowiązków służbowych) i dostała od tego gorączki. Nic śmiesznego w tym nie ma. Zbyt głośne dźwięki, tak samo te o pewnym określonym rytmie, mogą wywołać w ciele ludzkim rezonans na poziomie komórkowym, powodując uszkodzenia. Z kolei tzw. muzykoterapia jest oficjalnie uznaną metodą leczenia. A być może dalsze badania sprawią że za pomocą odpowiednich drgań można będzie wprawiać ludzkie komórki w rezonans, który je uzdrowi.

Hałas jest wszędzie. Jeśli nie zatkamy szczelnie uszu, nie uciekniemy przed nim. Łatwiej go zlekceważyć jako zagrożenie niż śmieci, zatrutą wodę, wycinanie drzew czy związki siarki w powietrzu. A tymczasem głośna rozmowa to 60 - 70 decybeli, poziom uważany za niebezpieczny dla zdrowia. Rośnie już przy nim ciśnienie krwi. Odgłosy ulic dużego miasta to 80 - 90 decybeli (dane szacunkowe, pewnie zdarza się i powyżej 100). Jak często hałasujemy niczym stado tirów i nawet nie zdajemy sobie z tego sprawy?

Teraz pod moimi oknami przejechały dwa autobusy, skowycząc niemiłosiernie i od razu gorzej mi szło pisanie.

Mało rzeczy wkurzyło mnie tak, jak dobiegające przed dobre pół godziny wyprawy w góry odgłosy odbywającego się niżej festynu; ten natrętny, obmierzły dźwięk sprawiał, że nie mogłam się skupić na niczym, co mnie otaczało, a zieleń wydawała się bledsza. Pamiętam całe lata, kiedy sąsiedzi raczyli mnie o szóstej rano audycjami o hodowli świń - chętnie bym ich wtedy wyprawiła do chlewu.

Na ulicach pojawia się coraz więcej dźwiękochłonnych ekranów - niby to dobrze, bo tam gdzie jadą ciężarówki, nie da się żyć. Jednocześnie izoluje się fragmenty miasta, zasłania widoki, zamyka jak w klatce. Całe miasto pocięte na małe kawałki wysokimi na kilka metrów ekranami i parę strzeżonych, względnie cichych osiedli...

Może warto po prostu wyłączyć radio albo telewizor, kiedy się nie słucha i nie ogląda tylko tak to sobie leci w tle? A kluby zakładać tam, gdzie obok nie ma mieszkań, tylko sklepy albo biura? Powiedzieć coś szeptem (bardzo cichy to... 0 decybeli). Wsłuchać się we własne myśli zamiast w hasła wykrzykiwane w Sejmie...

I tylko w jednym przypadku warto czasem posłuchać dźwięków o sile od 90 do 100 decybeli - kiedy jest to fortissimo orkiestry.